czwartek, 26 stycznia 2017

[sophie - hard]

 absolutnie nie jestem przyzwyczajony do konkretnego blogowania - trzymania się tematu, którego dotyczył będzie jeden konkretny post, wymyślania do niego tematu, jakichś wniosków, porządkowania myśli; to absolutnie nie dla mnie.
ale równie mocno nie jest dla mnie intensywne wylewanie swoich uczuć w internecie.
[stop crying, you're an adult.]
szesnaście lat. co to niby za dorosłość?
ale jak inaczej mam się czuć, gdy pięć lat temu rozpoczęto proces wykorzeniania ze mnie dzieciństwa, a życie z rozmachu wysłało w moją stroną pierwszy poważny cios prosto w pysk?
bardzo dziwi mnie, jak faktycznie dorośli ludzie szybko zapominają o własnej przeszłej naiwności i kruchości. jakim cudem czterdziestoletni facet po przejściach z rodzicami-alkoholikami może wymagać od szesnastoletniego dzieciaka radzenia sobie z ciężką depresją i jego własną, dorosłą, upierdliwą dupą?
nie wiem, a chciałbym, bo może nie rozlewałbym się później z rozpaczy szkolnej psycholożce na dywaniku, jeśli potrafiłbym zrozumieć te mechanizmy.
chciałbym zrozumieć. ale zrozumienie jest owocem rozmowy.
a w tym domu coś takiego nie istnieje.
[everything is temporary.]
marne z tego pocieszenie, gdy tu i teraz kopie twoje leżące ja bezlitośnie i często, a ty wiesz, że czekają cię jeszcze lata tej cholernej katorgi.
ale to się nareszcie skończy. skończy.
może nie jego refleksją; może nie stanie się szczerze okazującym miłość ojcem, może nie zrozumie, może.
ale ja wiem, że w końcu wyjdę z tego domu i przestanę być traktowany jak czyjaś własność.
  "Można zobrazować to sobie tak, że nasze istnienia są właśnie roślinami, stojącymi w niewielkich odstępach od siebie w gigantycznej szklarni. Każdy na świecie ma swoją i każdy dba o nią na własną rękę. Pędy roślin mogą się ze sobą splatać, przyciągać się, jednak jej korzenie w dalszym ciągu są w osobnej doniczce. Mogą one zachorować; w takim wypadku musimy przycinać gnijące części, by nie zainfekowały one całego organizmu. Oczywiście nie na wszystko mamy wpływ – inni ogrodnicy mogą wpaść na naszą roślinę, dach szklarni w jej miejscu może się przedziurawić lub pęknąć. Nie od nas także zależy, gdzie stoi należąca do nas donica, a przeniesienie jej w inne miejsce to ciężkie zadanie, chociaż nie awykonalne."
moje słowa. moje prywatne, puszyste zwierzątko, grzejące bok, gdy kulę się pod naciskiem wrzasku.
oby było w stanie utulić mnie na tyle, abym to wytrzymał.
nie chcę umierać. pierwszy raz od lat wiem, że nie chcę.
bo moje pędy nieśmiało i powoli splatają się z jego pędami i, cholera, jak dobrze może być.
ale śmierć wciąż pozostaje jedynym logicznym, patrząc na zasób moich sił, wyjściem.
trzymam się tych luźnych skrętów bardzo mocno i znów ryzykuję.
oby słusznie.
oby.